Ingresar dinero en una cuenta compartida no supone, por sí solo, una donación
Ohikoa da senide batek dirua sartzea partekatutako banku-kontu batean, edo seme-alaba, ezkontide edo beste pertsona bat gehitzea titularkide gisa, funtsen kudeaketa errazteko. Hala ere, praktika horrek maiz zalantza sortzen du Ogasunak dohaintza bat egin dela uler dezakeen eta Oinordetza eta Dohaintzen gaineko Zerga (DIS) ordaintzeko eska dezakeen. Auzitegi Gorenaren doktrinaren arabera, erantzuna da ez dagoela zertan dohaintzarik banku-kontu bat partekatze hutsagatik.
Araudiak eskatzen duenez, dohaintza bat egon dadin, ondasunen edo eskubideen doako eskualdaketa egin behar da pertsona bizidunen artean. Horregatik, kontu korronte baten titularkidetasun hutsak ez du esan nahi dirua titular guztiena izango denik. Ikuspegi juridikotik, titularkidetasunak funtsak banketxearen aurrean erabiltzeko ahalmenak baino ez ditu ematen, baina ez du zehazten nor den gordailututako diruaren benetako jabea.
Auzitegi Gorenak gogorarazi du funtsen benetako titulartasuna diruaren jatorriaren eta titularkideen arteko barne-harremanen araberakoa dela. Ondorioz, dirua pertsona baten ondaretik soilik badator, berea izaten jarraituko du, nahiz eta kontua pertsona batzuen izenean egon. Kontrakoari eusten dionak froga nahikoaren bidez egiaztatu beharko du.
Doktrina hori bereziki garrantzitsua da familia-eremuan. Adibidez, aita batek seme edo alaba bat titularkide gisa sartzeak, ordainagirien ordainketa errazteko, edo ondasun pribatibo bat kontu komun batean saltzeagatik lortutako zenbatekoa sartzeak ez du esan nahi, berez, dohaintza egin duenik. Hori egon dadin, doako transmisio baten legezko baldintzak bete behar dira, eta ez da nahikoa banku-kontuaren itxura formalarekin.
Hala ere, bereizketa horrek garrantzi berezia hartzen du titularkideetako bat hiltzen denean. Une horretan, hildakoari benetan zegokion saldoaren zatia haren jarauntsia izatera igaro zen, eta gainerako titularkideek libreki xedatzeari utzi zioten. Jaraunspen-ondasunean sartu behar zen, oinordetza-arauen arabera.
Azken batean, jurisprudentziak garrantzi praktiko handiko irizpide bat indartzen du: banku-kontu baten titularkidetasuna ez da automatikoki dohaintzaren baliokidea, ezta gordailututako diruaren jabetza aldatzen ere. Kasu bakoitza funtsen jatorriaren eta alderdien benetako borondatearen arabera aztertu beharko da, banku-formalitate soil batek aurreikusi gabeko ondorio fiskalak eragin ez ditzan.
